Rozdział 22

Wpatruję się w swoją filiżankę z czarną, gorzką kawą, którą ostatnio piję w zdecydowanym nadmiarze. To na pewno nie wychodzi mi na zdrowie, ale jest mi właściwie wszystko jedno. Czekam na reakcję mojego towarzysza, odnośnie moich najbliższych planów na przyszłość. Od kilkudziesięciu już minut, siedzimy przy jednym ze stolików w kawiarni. Zwierzam się Marcowi, ze swoich ostatnich problemów. Nie miałam jednak wyjścia, nikt inny mi nie został, kto byłby chętny posłuchać moich żali i narzekań na niesprawiedliwość losu.

Byłam kompletnie rozbita wewnętrznie. Starałam się robić dobrą minę do złej gry, udając przed wszystkimi, że zaczynałam jakoś sobie radzić. Co w rzeczywistości, było kompletną bzdurą.

- Emily, myślisz że wyjazd wszystko załatwi? Przecież to zwykła ucieczka - Marc patrzy na mnie z dezaprobatą. Nie jest zachwycony, moim pomysłem o wyjeździe na sześciomiesięczną wymianę do Rzymu. Zresztą nie tylko on. Tina zareagowała jeszcze gorzej. Za to ja, gdy tylko przeczytałam o takiej możliwości, wiedziałam że muszę spróbować.

- To nie jest żadna ucieczka. Chcę po prostu zmienić otoczenie i spojrzeć na swoje dotychczasowe życie z dystansem - tłumaczę, choć chyba sama nie do końca w to wierzę. Może to rzeczywiście, wyłącznie tchórzliwa ucieczka?

- A mi się wydaje, że robisz to tylko po to, aby być z daleka od Andreasa. Ubzdurałaś sobie, że tam zapomnisz o nim, od tak - po raz kolejny, ktoś idealnie rozszyfrowuje moje zamiary.

- Czy to naprawdę takie dziwne, że chcę o nim zapomnieć i pogodzić się z tym, co było? Może ktoś w końcu, postawiłby się na moim miejscu i przynajmniej spróbował, zaakceptować moje zachowanie? - pytam zupełnie nie rozumiejąc, dlaczego wszyscy są tak negatywnie nastawieni do moich planów. Za wszelką cenę, chcąc mnie od nich odwieść.

- Naprawdę uważasz, że wyjazd do Włoch ci w tym pomoże? Emily, nie rób nic pochopnego i pod wpływem chwili. Ty wciąż go kochasz i choćbyś znalazła się na drugim końcu świata, to tego nie zmienisz - patrzę na niego z niedowierzaniem. Od kiedy stał się takim specjalistą od udzielania dobrych rad?

- Tylko, że czasami sama miłość nie wystarczy. Tak jest w naszym przypadku. Samo uczucie, nie odbuduje mojego zaufania i wcale nie pomaga wybaczyć. Mam wrażenie, że chwilami nawet je utrudnia. Dlatego muszę stąd wyjechać, bo tutaj w życiu nie poradzę sobie z naszym rozstaniem. Nie masz nawet pojęcia, jak jestem zmęczona całą tą sytuacją. Z każdym dniem mam coraz mniej siły, znosić to wszystko od nowa - upijam kolejny łyk kawy. Jej gorycz, idealnie wpasowuje się w moje aktualne życie.

- Naprawdę nie spróbujesz, dać mu jeszcze jednej szansy? W końcu sama kiedyś powiedziałaś, że każdy na nią zasługuje. Przypominam ci, że nawet ja ją dostałem i to nie jeden raz - na twarzy Marca, pojawia się grymas delikatnego niezadowolenia. Gdy wraca wspomnieniami do naszej wspólnej przeszłości. Zaczyna powoli do niego dochodzić, jak wiele błędów popełnił.

- Gwarantuję ci, że gdybyś zrobił to, co Andreas. Na pewno byś jej nie dostał. Poza tym, dlaczego wszyscy go tak bronią? Jeszcze chwila i pomyślę, że to ja skrzywdziłam jego, a nie na odwrót - nieoczekiwanie rodzi się we mnie sprzeciw na usłyszane słowa.

- Po prostu chcemy, żebyś była szczęśliwa. A bez niego, jest to raczej niemożliwe. Zbyt mocno go kochasz i tylko on potrafił cię uszczęśliwić. Wątpię, żeby komuś jeszcze się to udało w takim stopniu, jak jemu. Poza tym, chyba jako jedyny jestem w stanie, przynajmniej trochę go zrozumieć - mam wrażenie, że się przesłyszałam.

- Co takiego? - żądam szerszych wyjaśnień.

- Widziałem tą całą Amandę. Praktycznie żaden by się jej nie oparł. Niezła z niej kokietka i modliszka. Jeśli ona w szczególności uparła się na Andreasa. To chłopak, był od początku na straconej pozycji. My faceci, czasami przestajemy racjonalnie myśleć i popełniamy olbrzymie głupoty, których przez całe życie później żałujemy. Zaufaj mi, wiem coś o tym - nie mogę wręcz uwierzyć w to, co słyszę.

- Żartujesz sobie? Andreas posiada swój rozum i doskonale wiedział, co robi. Więc daruj sobie, tą marną próbę usprawiedliwienia jego zachowania. Gdyby naprawdę mnie kochał, jak to usilnie próbuje wciąż mi wmówić. Nawet by na nią nie spojrzał. Nie uległby jej, choćby była modelką z pierwszych stron gazet. Zwyczajnie chciał to zrobić i tyle. Zachciało mu się zabawy w Casanovę, tylko z marnym skutkiem - podnoszę głos, zapominając że jestem w miejscu publicznym.

- Emily, pomyśl przez chwilę logicznie. Gdyby Andreas cię nie kochał, to myślisz że wciąż błagałby o wybaczenie i starał odzyskać cię, wszystkimi możliwymi sposobami? Wtedy po prostu, znalazłby sobie inną i w ogóle się tobą nie przejmował. Podczas, gdy sama przyznałaś, że zniósł wasze rozstanie, jeszcze gorzej niż ty. Jestem pewien, że mu na tobie zależy i bardzo żałuje tego, co się stało. Zresztą tysiące par przechodzi kryzysy, większe bądź mniejsze. Ale jeśli naprawdę, szczerze się kochają, są w stanie zacząć od nowa. Może nie jest to łatwe, ale wielu osobom się udaje - Marc po raz kolejny, wzbudza we mnie wątpliwości i powoduje mętlik w głowie. Powoli sama, nie jestem pewna swojej decyzji. Przez takie rozmowy, pojawia się we mnie coraz więcej wątpliwości.

- Zakończmy już lepiej ten temat. Mam dość, ciągłych dyskusji na temat Andreasa. Dla mnie jest już przeszłością i zamkniętym tematem - nie chcę dłużej, kontynuować rozmowy o moim wyborze i postanowieniach.

- W porządku, skoro tego właśnie chcesz. Jesteś strasznie uparta, nawet bardziej niż kiedyś - mimowolnie, krzywię się na te słowa. Wielokrotnie słyszałam je od osoby, o której ze wszystkich sił staram się zapomnieć.

- Zamiast roztrząsać sprawy mojego rozsypanego życia, porozmawiajmy lepiej o tobie. Pochwal się, jak ci się układa relacja z Vanessą - ironią losu stało się to, że kiedy ja próbuję podnieść się po kolejnej porażce, Marc wychodzi na prostą. Walczy ze swoim pracoholizmem. Dodatkowo zaczął spotykać się z dziewczyną, którą poznał podczas swojego urlopu.

- Na razie jest w porządku. Z niczym się nie śpieszymy. Tym razem, nie chcę niczego zepsuć - cieszę się, słysząc te słowa. Mam nadzieję, że im się uda i będą ze sobą szczęśliwi. Skoro mi to nie wychodzi, to niech chociaż innym się wiedzie.

- Oby się wam udało - posyłam w jego stronę delikatny uśmiech.

- Jestem z nią za niedługo umówiony. Więc może się poznacie? - propozycja Marca, jest dla mnie zaskakująca.

- Lepiej nie. W końcu, jakby nie było jestem twoją była dziewczyną. Na pewno, nie czułaby się dobrze w moim towarzystwie - odrzucam jego propozycję i zaczynam się z nim powoli żegnać. I tak zbyt długo się tutaj zasiedzieliśmy.

Wracając ze spotkania. Rozmyślam o swoich ostatnich decyzjach, chcąc utwierdzić się w przekonaniu, że są słuszne. W końcu za dwa tygodnie, znajdę się prawdopodobnie w słonecznej Italii. Zostawiając za sobą, wszystko co do tej pory znałam i miało dla mnie znaczenie. Uznałam, że to najlepsze wyjście. Mam tylko nadzieję, że nie popełniam kolejnego błędu. W ostatnim czasie, mam tendencję do podejmowania samych złych decyzji. A każdej następnej, żałuję coraz bardziej.

Przez następne dni, staram się doprowadzić swoje samopoczucie do względnej stabilizacji. Na razie odnoszę pierwszy sukces, przestając płakać po nocach i spędzać ich na bezsensownym patrzeniu w okno. Kiedy to wspominałam, wspólne chwile z Andreasem. Pomaga mi w tym, brak jego widoku na co dzień. Wyjechał na któreś już z rzędu zawody. Gdyby wszystko, między nami było, jak dawniej. Pewnie nie mogłabym doczekać się jego powrotu i z ogromną tęsknotą, odliczałabym kolejne godziny do tego. Teraz jego nieobecność, jest mi na rękę. Dzięki niej, mogę swobodnie opuszczać mieszkanie pani Elinor. Bez strachu, że gdzieś na niego wpadnę. Tak było, po prostu łatwiej.

Tydzień przed moim wyjazdem z kraju, ostatni raz sprawdzam, czy spakowałam wszystkie swoje rzeczy. Mając zamiar spędzić, swoje ostatnie dni w towarzystwie rodziców i Tiny. Mimo, że wciąż nie są entuzjastycznie nastawieni do mojego pomysłu, ustąpili i postanowili więcej nie nalegać na zmianę mojego zdania. Niestety z wyjątkiem mojej siostry, która wciąż ma nadzieję, że tego nie zrobię.

- Chciałabym jeszcze raz, bardzo za wszystko podziękować. Nigdy nie zapomnę, co pani dla mnie zrobiła - żegnam się z panią Elinor, odczuwając smutek z powodu naszego pożegnania.

- Emily, to drobiazg. Było mi bardzo miło, że mogłam ci tutaj gościć. Życzę ci powodzenie. Mam tylko nadzieję, że nie widzimy się po raz ostatni- przytula mnie do siebie przyjaźnie. A ja wprost nie mogę uwierzyć, w to ile dobroci ofiarowała mi w ostatnim czasie.

- Oczywiście, że nie. Jak tylko wrócę, panią odwiedzę pierwszą - obiecuję i zaczynam zbierać się do wyjścia, wiedząc że na dole, czeka już na mnie tata.

Tuż przed opuszczeniem budynku, który był świadkiem moich wielu szczęśliwych, jak i niezwykle dołujących chwil. Spoglądam w górę, w stronę wyższych pięter. Żegnając się tym samym na zawsze z czymś, co miało być trwałe i niezmienne.

Nie mogłam zaprzeczyć przed samą sobą, że moje serce wciąż należało do Andreasa. Kochałam go niewyobrażalnie mocno, ale to nie miało już żadnego znaczenia. Czasu i popełnionych czynów nie da się cofnąć. Uśmiecham się smutno, idąc w stronę zaparkowanego samochodu. Wiedząc, że po raz kolejny, rozpoczynam nowy rozdział w swoim życiu.

- Emily, proszę cię. Nie wyjeżdżaj - Tina jest nieprzejednana i w przeciwieństwie do rodziców, nadal próbuje mnie odwieźć od wyjazdu.

- Przykro mi, ale to postanowione. Za nic nie zmienię swojego zdania - próbuję uświadomić siostrze, że nie ma, po co marnować czasu.

- Zobaczysz, że jeszcze tego pożałujesz. Przecież mogłabyś zostać tutaj z nami. Za jakiś czas zapomniałabyś o Monachium i wszystkim, co z tym związane - zupełnie nie przekonuje mnie ten argument.

- Taka jesteś pewna? Mam, co do tego inne zdanie - nasza rozmowa, coraz bardziej mnie irytuje.

- Postępujesz bardzo egoistycznie. Zupełnie się z nikim nie liczysz. Pomyślałaś, jak będzie cię brakowało mnie i rodzicom? Rozumiem, że Andreas zachował się skandalicznie. Ale to nie powód, żeby rzucać wszystko i wyjeżdżać - spoglądam na nią z rozczarowaniem. Myślałam, że będzie starała się mnie zrozumieć. A tymczasem, jest zupełnie na odwrót.

- Prosiłam, żebyś nie poruszała więcej tego tematu. Jestem dorosła i sama ponoszę odpowiedzialność za swoje decyzje - mówię z pewnością w głosie.

- Chociaż raz, mogłabyś kogoś posłuchać, ale nie....- odpowiedź Tiny, która zapewne jeszcze bardziej by mnie zdenerwowała. Przerywa dzwonek do drzwi.

- Otworzę. A ty przez ten czas, trochę ochłoń. Nie chcę się z tobą kłócić - proszę ją, następnie udając się w kierunku drzwi. Nie spodziewając się, że za nimi, czeka mnie bardzo niemiła niespodzianka.