Rozdział 21

Każdy następny dzień, po moim rozstaniu z Andreasem, wygląda dokładnie tak samo. Mieszkanie pani Elinor, opuszczam tylko po to, aby pojawić się na zajęciach. A tuż po nich, wracam w pośpiechu, żeby jak najszybciej zamknąć się w swoich tymczasowych czterech ścianach, starając się pogodzić z tym, co się wydarzyło. Niestety nie idzie mi to najlepiej, czasami mam ochotę rzucić całe swoje dotychczasowe życie w tym mieście i wrócić do domu. 

Zastanawiam się coraz częściej, po co ja w ogóle każdego dnia fatyguję się na te zajęcia, skoro i tak nie potrafię się na niczym skupić i nie rozumiem nic z tego, co jest nam przekazywane. Rozczarowując tym samym wszystkich dookoła.

Odnoszę porażkę za porażką na każdej płaszczyźnie swojego życia. Nie mam pojęcia, co złego zrobiłam, że los postawił się na mnie, aż tak uwziąć. Straciłam chęci do czegokolwiek, wszystko co do tej było dla mnie ważne, przestało mieć dla mnie teraz jakiekolwiek znaczenie.

- Emily, może masz ochotę się przejść? Muszę zrobić zakupy, dlatego za chwilę wychodzę. Byłoby mi bardzo miło, gdybyś mi towarzyszyła - wiem, że to kolejna próba ze strony pani Elinor, na poprawę mojego nastroju.

- Proszę mi wybaczyć. Ale nie najlepiej się czuję. Może przy innej okazji - odmawiam grzecznie, nie mając siły wychodzić gdziekolwiek.

- Emily, martwię się o ciebie. Z każdym dniem zamiast być lepiej, twoje samopoczucie tylko się pogarsza. To nie skończy się dobrze - wiem, że pani Elinor ma rację, ale nic nie potrafię na to poradzić. Naprawdę chciałabym żyć, jak dawniej. Szkoda, że łatwiej powiedzieć niż zrobić.

- Ja naprawdę staram się, zapomnieć o tym co było. I pogodzić się z tym, że nie mam szczęścia do związków. W końcu każdy kolejny, kończy się jeszcze większą katastrofą. Tylko, że nic mi z tego nie wychodzi. Wciąż go kocham, przy czym równocześnie nienawidząc. W jednej chwili, chciałabym pobiec do niego i po prostu się przytulić, zapominając o wszystkim i spróbować zacząć od nowa. A w drugiej, jedyne czego pragnę to raz na zawsze o nim zapomnieć. Co jest ze mną nie tak? - pytam bezradnie. Czując kilka łez, spływających mi po policzkach.

- Absolutnie nic. Taka właśnie jest miłość. Kiedyś, bardzo dawno temu, byłam w podobnej sytuacji do ciebie - spoglądam zaskoczona na nią.

- Myślałam, że była pani szczęśliwa ze swoim mężem. W końcu przeżyliście ze sobą prawie całe życie - nie spodziewałam się, że mieli w przeszłości takie kryzysy.

- Bo to nie o niego chodzi. Widzisz, za nim poznałam swojego zmarłego męża. Byłam zaręczona i na zabój zakochana, w kimś zupełnie innym. Byłam pewna, że to ten jedyny. Tylko, że na kilka dni przed naszym ślubem, nakryłam go na zdradzie z moją najlepszą przyjaciółką. To był ogromny cios. Oczywiście rozstałam się z nim i cierpiałam, tak samo jak ty teraz. Nigdy nie dałam mu drugiej szansy, mimo że próbował mnie odzyskać przez ponad, trzy następne lata. W końcu któregoś dnia zrozumiał, że stracił mnie na zawsze i wyjechał. Nie spotkałam go, nigdy więcej. Potem wyszłam za mąż. Nie przeczę, że kochałam swojego męża i byłam z nim szczęśliwa, tylko że nigdy już, nie czułam się jak przedtem. Jakby zawsze czegoś mi brakowało - usłyszała historia, niespodziewanie wzbudza u mnie smutek i współczucie.

- Żałuje pani, że nie dała mu tej szansy? Prawda? - chcę się upewnić w swoich przypuszczeniach.

- Czasami, chyba tak. Ale czasu, nie da się cofnąć Nie zastanawiam się nad tym, zbyt często. Za to ty, masz wybór. Jesteś absolutnie pewna, że to definitywny koniec i nie da się niczego między wami naprawić? Jesteś w stanie o nim zapomnieć i ułożyć sobie w przyszłości życie z kimś innym? Wiem, że Andreas zranił cię dogłębnie. Ale jestem pewna, że ponosi za to teraz zasłużoną karę. Jest w jeszcze gorszym stanie niż ty. W końcu widuję go niemal codziennie, kiedy odsyłam go stąd z niczym - każdego dnia, kiedy tylko aktualnie znajduje się mieście, odkąd tylko dowiedział się, że zatrzymałam się właśnie tutaj. Przychodzi z prośbą o chwilę rozmowy ze mną. Za każdym razem, odmawiam i proszę panią Elinor o przekazanie mu tego. Mimo to, on wciąż się nie poddaje i wciąż próbuje, licząc że kiedyś zmienię swoje zdanie.

- Nawet gdybym chciała, dać mu jeszcze jedną szansę. Nie potrafię. Nie umiem zapomnieć o tym, co mi zrobił, ani tym bardziej mu tego wybaczyć. Nie zaufam mu więcej. Gdybyśmy do siebie wrócili, każdego dnia zastanawiałabym się, czy przypadkiem znów tego nie zrobił. Nie bylibyśmy ze sobą szczęśliwi. To po prostu, nie ma sensu - podczas tej rozmowy, w końcu dochodzi do mnie ta świadomość. Muszę pójść na przód i zapomnieć o tym, co było. Oraz pogodzić się z tym, że nigdy już nie będziemy razem. To po prostu, zamknięty rozdział.

- To twoja decyzja. Mam tylko nadzieję, że słuszna - pani Elinor, posyła w moją stronę niepewny uśmiech.

- Też mam taką nadzieję. Zmieniłam zdanie, z chęcią wybiorę się z panią na te zakupy - czas zacząć skupiać się na teraźniejszości, a nie na tym co było. 

Spacer i zakupy, dobrze na mnie wpływają. Dzięki nim, choć na chwilę koncentruję się na czymś innym niż to, czego ostatnio doświadczyłam. Miło było popatrzeć, że ponad tym wszystkim, jest jeszcze normalne życie. Na którym powinnam się teraz, przede wszystkim skupić.

Niestety, ta namiastka spokoju i poczucia, że mogę wszystko sobie jeszcze poukładać i kiedyś poczuć się szczęśliwą. Niszczy widok Andreasa, na którego wpadamy przypadkiem, podczas drogi powrotnej. Mijamy się z nim, tuż przed wejściem. Patrzy na mnie, pustym spojrzeniem. Pozbawionym tej radości i błysku, który zawsze w nim dostrzegałam. Od razu widać, że cierpi i nie jest mu łatwo, podobnie jak mnie.

- Emily, możemy porozmawiać? Bardzo cię proszę - pyta niepewnie, pozbawiony większej nadziei, że spełnię jego prośbę.

- Dobrze - postanawiam się zgodzić, licząc na to, że da mi potem w końcu święty spokój. Swoją nieustępliwością, niczego mi nie ułatwiał.

- To o czym chcesz rozmawiać? Chyba wszystko sobie ostatnio wyjaśniliśmy - zaczynam, gdy zostajemy sami. Wcale na niego nie patrząc, bojąc się że jeszcze zrobię coś głupiego. Czego będę potem długo żałować.

- Chciałem dowiedzieć się, jak się czujesz. Nie wyglądasz najlepiej - Andreas jest świetnie zorientowany.

- Nie powinno cię to obchodzić. To już, nie jest twoja sprawa. Martw się o samopoczucie Amandy, albo jakiejś innej, która z wielką chęcią zajmie moje miejsce. Takich na pewno ci nie brakuje. A o mnie, raz na zawsze zapomnij - choć bardzo się staram, nie potrafię z nim normalnie rozmawiać. Czuję zbyt wielkie rozgoryczenie.

- Mylisz się. Wszystko, co dotyczy ciebie jest dla mnie ważne. Nikt inny mnie nie obchodzi. Powiedz, co ja mam zrobić, żebyś przynajmniej spróbowała mi wybaczyć? Zrobię, co tylko zechcesz. Mogę nawet zacząć błagać na kolanach, jeśli tego właśnie chcesz - po raz pierwszy od początku naszej rozmowy, spoglądam na niego. Obawiając się, że za chwilę, naprawdę odstawi tutaj przedstawienie. Doskonale wiedziałam, że jest do tego zdolny.

- Nic nie możesz zrobić. Zrozum, że ja już do ciebie nie wrócę. Zbyt wiele się wydarzyło, to naprawdę koniec - wypowiedzenie tych słów przychodzi mi z ogromnym trudem, ale wiem że to jedyne dobre rozwiązanie tej sytuacji. Dla nas nie ma już przyszłości.

- Mów, co chcesz. Ja i tak nie odpuszczę. Będę tak długo walczył, aż pewnego dnia mi wybaczysz i będziesz gotowa ponownie zaufać - jego determinacja jest dla mnie zaskakująca. Nie spodziewałam się, że mimo mojej jawnej niechęci, wciąż będzie próbował mnie odzyskać.

- Andreas, tracisz tylko czas. Taki dzień nie nadejdzie. Pogódź się z tym. Skup się lepiej na swojej karierze i ułożeniu swojego życia od nowa - staram się mu to, po raz kolejny uświadomić.

- Nie ma mowy. Choćbym miał czekać na ciebie przez całe życie, zrobię to. Bez ciebie, nic nie ma już sensu, ani znaczenia. Nigdy nie pokocham już nikogo, tak jak ciebie. I wiem, że mimo tego, co zrobiłem. Gdzieś pod całym tym żalem i rozgoryczeniem, ty również wciąż mnie kochasz. Inaczej nie byłabyś teraz w takim stanie. Dlatego ciągle mam nadzieję - nie mogę znieść tego, że trafił w sedno i z łatwością mnie rozszyfrował.

- Rób sobie, co chcesz. I tak nic, tym nie osiągniesz - kończę tą rozmowę i odchodzę od niego. Nie będąc w stanie dłużej z nim rozmawiać.

- Nie odchodź, proszę cię. Brakuje mi ciebie i nie radzę sobie już z tęsknotą za tobą - zatrzymuje mnie, łapiąc za rękę.

- Trzeba było myśleć o tym wcześniej - nie czekając na jego odpowiedź, w pośpiechu oddalam się od niego. Wracając do mieszkania pani Elinor.

Każda taka rozmowa, kosztowała mnie bardzo wiele. Wiedziałam, że muszę jak najszybciej się stąd wyprowadzić. Musiałam przestać widywać Andreasa i wciąż na niego wpadać. Chciałam odciąć się od wszystkiego, co z nim związane i przypomina mi o naszych wspólnych chwilach. Dopóki on będzie w pobliżu, nie uda mi się zapomnieć. A przede wszystkim obawiałam się, że będąc wciąż, tak blisko niego. Rzeczywiście, któregoś dnia moja miłość do niego, mogłaby wziąć górę nad rozsądkiem i dałabym się mu przekonać. Od samego początku miałam słabość do ulegania mu. Tym razem jednak, poprzysięgam sobie, że ze wszystkich sił będę walczyć, aby do tego nie dopuścić. Nawet jeśli, unieszczęśliwię się tym na zawsze. Żal i poczucie skrzywdzenia są silniejsze ode mnie. I to one dyktują warunki w naszej relacji. 

Kilka dni później, kiedy podczas jednej z przerw pomiędzy swoimi zajęciami, spoglądam na tablicę ogłoszeń. Czuję, że to jakiś znak od losu. Bardzo uważnie, czytam informację przypiętą do tablicy i staram się zapamiętać, wszystkie informacje ze szczegółami, wiedząc że są moją przepustką do zostawienia obecnego życia za sobą. Po raz pierwszy, od wielu dni już dni, delikatny uśmiech wpływa na moje usta. Mam nadzieję, że znalazłam w końcu początek drogi, prowadzącej mnie do ułożenia sobie wszystkiego.

Niespodziewanie moją tymczasową radość, przerywa dzwoniący telefon. Szukam go w swojej torebce i dostrzegając imię Marca, kierowana dziwną siłą. Postanawiam odebrać.

- Cześć, Emily. Cieszę się, że cię słyszę – zaczyna na powitanie.

- Mi też miło cię słyszeć – odpowiadam szczerze. W końcu na samym początku naszej znajomości, całkiem dobrze nam się rozmawiało i jeśli on faktycznie się zmienił. Moglibyśmy od nowa spróbować, zostać znajomymi.

- Chciałbym się z tobą spotkać. Co ty na to? - słyszę jego propozycję. Nad którą, zbyt długo się nie zastanawiam.

- Zgoda, przy okazji opowiem ci o moich najbliższych planach – umawiamy się na jutro.